Niedziela Palmowa, Katedra Wawelska, Kraków 20 III 2016


Niedziela Palmowa, Katedra Wawelska, 20 III 2016
Czytania: Iz 50, 4-7; Flp 2, 6-11; Łk 22, 14 - 23, 56

 

Drodzy Bracia i Siostry,
drodzy młodzi Przyjaciele!

1.
Odczytywany w Niedzielę Palmową przejmujący opis męki i śmierci Jezusa Chrystusa ma nas przygotować duchowo do osobistego i głębokiego przeżycia kolejnych dni Wielkiego Tygodnia. Nazywamy ten Tydzień Wielkim, ponieważ dokonały się w nim przełomowe wydarzenia w dziejach świata i człowieka. Wydarzenia te nie należą do zamierzchłej przeszłości i nie pozostały tylko zapisane na kartach historii. Wydarzenia te kształtują teraźniejszość każdego pokolenia, a także decydują o ostatecznym, wiecznym losie każdego człowieka, a więc również każdej i każdego z nas. Dlatego słuchamy ewangelicznego opisu nie jako obojętni słuchacze ani nie z ciekawości, ale sercem pełnym współczucia i wdzięczności. Cała zbawcza historia dotyczy nas bezpośrednio.


Dziękujemy naszemu Panu, że - jak pisał św. Paweł - „istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, [...] stając się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej" (Flp 2, 6-8). Dziś, na imię Jezusa, z całym stworzeniem zginamy przed Nim kolana i wyznajemy z wiarą, że jest naszym Panem i Zbawicielem. W Nim nasza nadzieja. W Nim nasze życie. W Nim nasza wieczność.

 

2. Całe życie Syna Bożego na ziemi było świadectwem o Bogu kochającym człowieka do tego stopnia, że stał się jednym z nas, aby przeprowadzić nas przez dolinę śmierci i wprowadzić do królestwa życia, przywracając nam równocześnie godność dzieci Bożych. To wszystko wysłużył ludzkości Jezus Chrystus, a najwyższym aktem Jego miłości było to, że ofiarował za nas życie, byśmy umierając tak jak On, powstawali z Nim do nowego i wiecznego życia. To jest Dobra Nowina. To jest ostateczny owoc wydarzeń Wielkiego Tygodnia.


W logikę Bożej miłości, ogarniającej człowieka, wpisuje się dar Eucharystii. To, co dokonało się na krzyżu w Wielki Piątek, Chrystus antycypował podczas Ostatniej Wieczerzy, gdy żegnał się ze swymi najbliższymi uczniami. Wtedy dla nich i dla nas wszystkich uczynił dar z samego siebie, ze swojego Ciała i Krwi. Usłyszeliśmy dziś Jego pozornie proste słowa, za którymi jednak kryje się przeogromna rzeczywistość: „wziął chleb, [...] połamał go i podał [uczniom] mówiąc: «To jest Ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją pamiątkę!» Tak samo i kielich wziął po wieczerzy, mówiąc: «Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana»" (Łk 22, 19-20).


Kościół żyje Eucharystią i dzięki Eucharystii. Ona towarzyszy nam, wędrowcom zmierzającym do wieczności, byśmy posilając się nią, nie tylko nie ustawali w drodze, ale przynosili owoce dobra i miłości, pokoju i nadziei w naszym niespokojnym świecie.
Żywą cząstką Kościoła i ewangelicznym zaczynem w świecie są katolickie wspólnoty i stowarzyszenia, a wśród nich Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży oraz bracia i siostry należący do Drogi Neokatechumentalnej, którzy co roku składają w Wawelskiej Katedrze wyznanie wiary. Dziękuję wam wszystkim za obecność, za modlitwę, za świadectwo. Dziękuję za to wszystko, co wnosicie w życie Kościoła Krakowskiego.

 

3. Niedziela Palmowa jest świętem wiary całego Kościoła, ale w sposób szczególny Kościoła ludzi młodych. Taki sposób przeżywania dzisiejszej Niedzieli pozostawił nam św. Jan Paweł II, który już w Niedzielę Palmową 1984 roku obchodził z młodymi ich Jubileusz Roku Świętego, a rok później, również na Niedzielę Palmową, zaprosił do Rzymu młodych z całego świata na ich pierwsze Światowe Spotkanie, od którego zaczęła się tradycja Światowych Dni Młodzieży. Nie ulega wątpliwości, że jest to jedna z najbardziej charakterystycznych i owocnych inicjatyw duszpasterskich Kościoła, i tylko Bóg wie, ile zrodziła ona dobra w całym świecie, w sercach i umysłach młodych pokoleń chrześcijan.


Kościół w Polsce i Kościół Krakowski spotkało ogromne wyróżnienie, ale równocześnie ogromne wyzwanie i zadanie, któremu na imię Światowy Dzień Młodzieży 2016 w Krakowie. Do rozpoczęcia tego święta wiary pozostało nam 128 dni. Znamy już ramowy program wydarzenia. Przygotowujemy się do niego intensywnie. W dalszym ciągu szukamy miejsc na przyjęcie młodych gości z całego świata. Dlatego ponawiam dziś apel do mieszkańców Krakowa, okolicznych parafii, dekanatów i całej Archidiecezji, byśmy wykorzystali szansę czynnego i ofiarnego włączenia się w to niepowtarzalne wydarzenie, które na długo pozostanie nam w pamięci.

 

4. Światowy Dzień Młodzieży stwarza platformę do wymiany darów. Polska może się podzielić swoim doświadczeniem przeżywania Ewangelii, która od tysiąca pięćdziesięciu lat użyźnia i przemienia oblicze naszej ziemi, towarzysząc kolejnym pokoleniom Polek i Polaków w ich niełatwej, a czasem dramatycznej historii. Kraków może się dzielić skarbem swojej kultury i duchowości, którą w ostatnich dziesiątkach lat kształtuje również wrażliwość oraz świadomość potrzeby Bożego miłosierdzia dla nas i całego świata. Kraków kojarzony jest w całym Kościele i świecie jako miasto Jana Pawła II, w którym skrystalizowała się jego ludzka, chrześcijańska i kapłańska osobowość. Tą swoją osobowością, stylem służby Kościołowi oraz osobistą świętością ubogacił Kościół i świat przełomu drugiego i trzeciego tysiąclecia wiary chrześcijańskiej.


Otwórzmy Polskę Jana Pawła II, otwórzmy Kraków Jana Pawła II na przyjęcie młodych chrześcijan, którzy pod przewodem Ojca Świętego Franciszka będą nam świadczyć o swoim przeżywaniu Ewangelii, o swoim osobistym przywiązaniu do Chrystusa i Kościoła. Przygotujmy się na przyjęcie ich świadectwa, ich daru wiary, nadziei i miłości. Niech to wzajemne spotkanie i wymiana darów odsłoni przed nami piękno Kościoła jako wielkiej, obejmującej wszystkie narody wspólnoty ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana. Niech tego piękna nie przesłaniają słabości i niewierności ludzi Kościoła, bo jesteśmy wprawdzie wszyscy grzesznikami, ale nawracającymi się, starającymi się powracać zawsze na drogi prawdy i życia.


Wychodzimy dziś na spotkanie Jezusa. Mówimy Mu: „Błogosławiony Królu, który przychodzisz w imię Pańskie" (por. Łk 19, 38) - bądź Królem naszych serc. Przemieniaj je, by biły w rytmie Twojego Serca.
Amen!

 

Stanisław Kard. Dziwisz
Metropolita Krakowski

 

powrót

Msze święte


Partnerzy:
Mecenas: