Dni Formacyjne Apostolstwa Bożego Miłosierdzia, Łagiewniki, 20 V 2015


 

Dni Formacyjne Apostolstwa Bożego Miłosierdzia

Sanktuarium Bożego Miłosierdzia 20 V 2015

 

 

Ekscelencje, Czcigodni Kapłani, Siostry zakonne,

Drodzy uczestnicy międzynarodowego zjazdu formacyjnego Apostołów Bożego Miłosierdzia,

Bracia i Siostry w Chrystusie,

 

Serdecznie witam i pozdrawiam wszystkich uczestników dzisiejszego spotkania. Gromadzimy się w tej kaplicy, która była świadkiem wewnętrznych rozmów św. Siostry Faustyny z Jezusem Miłosiernym. Tu przychodził przed laty kard. Karol Wojtyła, gdy rozpoczynał proces beatyfikacyjny Siostry Faustyny. Tu przybywał jako Papież, aby modlić się u grobu Apostołki Bożego Miłosierdzia, a potem zawierzał świat i całą ludzkość Bogu bogatemu w miłosierdzie.

 

Jesteśmy zgromadzeni w tym krakowskim wieczerniku Bożego Miłosierdzia jak uczniowie Jezusa w Jerozolimie. Towarzyszą nam podobne uczucia jak Apostołom, którzy w Wieczerniku oczekiwali na moc z wysoka, jaką obiecał im Pan Jezus, przed Wniebowstąpieniem. Dziś dziękujemy Bogu za dar św. Siostry Faustyny i św. Jana Pawła II – wielkich Apostołów Bożego Miłosierdzia. Do tego wieczernika przywozimy radości i troski apostolskiego życia i doświadczenia z całego świata. Pragniemy nimi się dzielić i umacniać naszą wiarę oraz gorliwość apostolską.

 

W tej Eucharystii chcemy modlić się o miłosierdzie dla zbolałej ludzkości i zawierzać świat Bożemu Miłosierdziu. Modlitwą otaczamy Ojca Świętego Franciszka, który w Bulli Misericordia vultus zapowiedział Rok Miłosierdzia. Rozpocznie się on 8. grudnia tego roku. Jak Apostołowie, modlimy się o dary Bożego Miłosierdzia: o dar jedności i przebaczenia między narodami, o miłosierdzie w naszych rodzinach i społeczeństwach. Prosimy Boga o dar pokoju i miłości wzajemnej na świecie. Modlimy się o gorliwość apostolską dla nas, abyśmy na wzór św. Faustyny i św. Jana Pawła II orędzie miłosierdzia nieśli na cały świat.

 

 

Homilia

 

1. „Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które mi dałeś, aby tak jak My, stanowili jedno” (J 17,11b).

 

Drodzy bracia i siostry w Chrystusie! Drodzy uczestnicy dzisiejszego spotkania! Ewangelia, którą przed chwilą usłyszeliśmy, jest fragmentem mowy Pana Jezusa, jaką skierował w Wieczerniku do swoich uczniów, tuż przed podjęciem Męki Krzyżowej. Chrystus prosił swojego Ojca o dary Ducha Świętego dla Apostołów. Prosił szczególnie o dar jedności, aby Jego uczniowie „stanowili jedno”, jak On jest jedno z Ojcem.

 

Jedność jest zgodnością w myśleniu i działaniu. Jest ona wynikiem przyjęcia Słowa Chrystusowego i życia według Jego nauki. To Słowo, które Pan Jezus przekazał swoim uczniom, jest nowym przykazaniem miłości - miłości, która polega na tym, że człowiek jest gotowy oddać swoje życie za drugiego człowieka: „To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15,12-13). Pan Jezus dał przykład takiej miłości biorąc krzyż na swoje ramiona i umierając dla naszego zbawienia.


2. Moi Drodzy uczestnicy dzisiejszego spotkania Apostołów Bożego Miłosierdzia! Przybyliście tu z różnych stron Polski i świata: z Europy i z Afryki, z Ameryki i z Azji, z Australii i z Oceanii. Przybyliście tu, bo usłyszeliście wezwanie Jezusa Miłosiernego skierowane do św. Faustyny: „Nie znajdzie ludzkość uspokoje­nia, dopokąd się nie zwróci z ufnością do miłosierdzia mojego” (Dzienniczek, 300). Przybyliście tu idąc po śladach Apostołki Bożego Miłosierdzia, ucząc się od niej posłuszeństwa głosowi Boga i odwagi w głoszeniu miłosierdzia całemu światu.

 

Patrzymy dziś razem ze św. Siostrą Faustyną na obraz Jezusa Miłosiernego i na dwa promienie światła wychodzące z jego boku na cały świat, na całą kulę ziemską. «Te dwa promienie — wyjaśnił Siostrze Faustynie Pan Jezus — ozna­czają krew i wodę» (Dzienniczek, 299). Jesteśmy tu po to, aby jeszcze raz przeżyć tę ewangeliczną scenę, opisaną przez św. Jana, i kontemplować największą tajemnicę naszego zbawienia. Patrząc dziś na Jezusa Miłosiernego słyszymy Jego słowa wypowiedziane do św. Siostry Faustyny: „Powiedz, córko moja, że jestem miłością i miłosierdziem samym” (Dzienniczek, 1074).

 

Pan Jezus powierzył św. Faustynie swoje orędzie miłosierdzia, aby ona przekazała je światu. Powiedział do Siostry Faustyny: „Mów światu całemu o niepojętym miłosierdziu Moim” (Dz. 699).  Pokorna Apostołka Bożego Miłosierdzia szukała sposobu, jak przekazać to orędzie światu. Zapisywała w swoim Dzienniczku wszystkie słowa, jakie Pan Jezus mówił w jej sercu. W całkowitym posłuszeństwie kierownikowi duchownemu, dziś bł. ks. Michałowi Sopoćko, starała się przekazać to orędzie najpierw biskupowi w Wilnie a potem w Krakowie. Św. Faustyna jest dziś wzorem heroicznego posłuszeństwa i pokory dla każdego Apostoła Bożego Miłosierdzia: dla kapłana i dla siostry zakonnej oraz dla świeckich apostołów, którzy usłyszeli wezwanie Jezusa Miłosiernego.

 

3. Moi drodzy uczestnicy spotkania Apostołów Bożego Miłosierdzia. Siostra Faustyna już za swojego życia mogła zobaczyć owoce swojej misji: w Wilnie powstał obraz Jezusa Miłosiernego, a w Krakowie został wydrukowany obrazek z Koronką do Bożego Miłosierdzia. Siostra Faustyna w swojej pokorze i całkowitym posłuszeństwie Kościołowi - przełożonym zakonnym i biskupowi - przekazała orędzie miłosierdzia światu. Jej misję podjął abp Karol Wojtyła, który 16 października 1978 roku został wybrany papieżem.

 

Moi drodzy! Niezbadane są wyroki Boże! Nieznane są nam drogi Bożego Miłosierdzia! Za sprawą św. Faustyny i św. Jana Pawła II – za których dziękujemy dziś Bogu - to orędzie stało się znakiem nadziei dla ludzkości, jakby „pomostem do trzeciego tysiąclecia”. Tak Miłosierdzie Boże nazywał św. Jan Paweł II.

 

Ojciec Święty Jan Paweł II, zainspirowany orędziem miłosierdzia przekazanym przez św. Faustynę, odważnie zaniósł je na krańce świata. Naukę o Bożym Miłosierdziu wyłożył w Encyklice Dives in misericordia – „O Bogu bogatym w miłosierdzie”. Kanonizując Siostrę Faustynę 30 kwietnia 2000 roku ustanowił Święto Miłosierdzia, a podczas podróży apostolskiej do Ojczyzny 17 sierpnia 2002 roku zawierzył cały świat Bożemu Miłosierdziu.

 

Ten akt zawierzenia stał się szczególnym wyznaniem wiary Ojca Świętego, który był przekonany, że Bóg dał nam Orędzie Miłosierdzia, jako znak czasu dla gubiącej się w materializmie ludzkości. Cytując słowa Dzienniczka św. Faustyny: „Nie znajdzie ludzkość uspokoje­nia, dopokąd się nie zwróci z ufnością do miłosierdzia mojego” (Dzienniczek, 300), św. Jan Paweł II przypomniał, że „światło Bożego Miłosierdzia, które Bóg zechciał niejako powierzyć światu na nowo poprzez charyzmat Siostry Fau­styny, będzie rozjaśniało ludzkie drogi w trzecim tysiącleciu”.

 

Miłosierdzie Boże jest rzeczywiście światłem dla świata i dla całej ludzkości, bo przypomina nam, że człowiek nie może żyć bez miłosiernej to znaczy przebaczającej miłości Boga. Człowiek, po prostu, nie może żyć bez Boga, bo gubi siebie samego i dla drugiego człowieka staje się niebezpieczną bestią. Orędzie Miłosierdzia mówi nam również o drugiej ważnej prawdzie, że poprzez miłość miłosierną, miłość darmo daną człowiek otwiera się na drugiego człowieka. Pokonuje swoją samotność i buduje wspólnotę: rodzinę, dom, wspólnotę przyjaźni i życzliwości. Tu, w Łagiewnikach Jan Paweł II stwierdził, że „poza Bożym Miłosierdziem nie ma dla ludzi żadnego innego źródła nadziei”.


4. Głoszenie orędzia Miłosierdzia Bożego, przypomnianego światu przez św. Faustynę i na nowo ukazanego w nauczaniu św. Jana Pawła II, kontynuował w ciągu ośmiu lat swojego pontyfikatu Ojciec Święty Benedykt XVI, a dziś papież Franciszek, który ogłosił „Rok Miłosierdzia”. W Bulli Misericordia vultus przypomniał nauczanie św. Jana Pawła II o Bożym Miłosierdziu a potem podkreślił z mocą, że powinniśmy „nieustannie kontemplować tajemnicę miłosierdzia, ponieważ ona jest źródłem radości, ukojenia i pokoju. Jest warunkiem naszego zbawienia. Miłosierdzie: to jest słowo, które objawia Przenajświętszą Trójcę. Miłosierdzie: to najwyższy i ostateczny akt, w którym Bóg wychodzi nam na spotkanie. Miłosierdzie: jest podstawowym prawem, które mieszka w sercu każdego człowieka, gdy patrzy on szczerymi oczami na swojego brata, którego spotyka na drodze życia. Miłosierdzie: to droga, która łączy Boga z człowiekiem, ponieważ otwiera serce na nadzieję bycia kochanym na zawsze, pomimo ograniczeń naszego grzechu” (MV).

 

Drodzy uczestnicy spotkania! Jakże to wymowny znak i jak niezwykłe świadectwo Papieża Franciszka. Łączymy się z Nim duchowo prosząc o potrzebne łaski dla Piotra, który dziś kieruje Kościołem Chrystusowym prowadząc go po trudnych drogach współczesnego świata.

 

W tym szczególnym miejscu pragniemy dzielić się radością bycia Apostołami Bożego Miłosierdzia, jak św. Faustyna i jak św. Jan Paweł II. W tej Bazylice 17 sierpnia 2002 roku Ojciec Święty Jan Paweł II zawierzył Kościół i cały świat Bożemu Miłosierdziu i zachęcił nas, abyśmy orędzie miłosierdzia przekazywali całemu światu budząc w sercu nadzieję. „Nie spocznie ludzkość dopóki nie zwróci się do Bożego Miłosierdzia” – niech te słowa nam towarzyszą w ciągu Międzynarodowego Spotkania Apostołów Bożego Miłosierdzia. Wszystkim uczestnikom życzę jedności i pokoju w sercu. Jezus ufam Tobie. Amen

 

powrót

Msze święte


Partnerzy:
Mecenas: