HISTORIA DIECEZJI - BISKUPI KRAKOWSCY

Początki Biskupstwa Krakowskiego stanowią wciąż przedmiot dyskusji naukowej. Najstarsze kalendarze katedry wawelskiej wymieniają przed biskupem Popponem (znanym z roku 1000) jeszcze dwóch jego poprzedników: Prohora i Prokulfa. Mogli być oni albo biskupami krakowskimi, albo ołomunieckimi (z siedzibą w Krakowie), albo (jak chciała część dawniejszej historiografii) - kontynuatorami słowiańskiej misji św. Metodego. Dedykacja wawelskiej katedry św. Wacławowi zdaje się sugerować jej fundację jeszcze w okresie przynależności Krakowa do państwa czeskiego (przed 990).

  • 16.Pełka

    Pełka (Fulco, 1185 - 1207), konsekrowany przez papieża Urbana III; uzyskał odeń bullę protekcyjną dla biskupstwa krakowskiego (1186).


  • 17.Bł. Wincenty Kadłubek (1208 - 1218)

    pierwszy biskup w Polsce wybrany przez kapitułę katedralną; wszechstronnie wykształcony (najprawdopodobniej w Paryżu i w Bolonii), autor tzw. Kroniki; uczestnik IV soboru laterańskiego (1215); w 1218 zrezygnował z biskupstwa, by wstąpić do klasztoru cystersów w Jędrzejowie, gdzie zmarł w 1223. Beatyfikowany w 1764 przez Klemensa XIII.


  • 18.Iwo Odrowąż (1218 - 1229)

    wybrany przez kapitułę w 1218, otrzymał zatwierdzenie papieskie29 IX 1218. Iwo był fundatorem wielu klasztorów, jak kanoników Świętego Ducha na Prądniku, dominikanów w Krakowie, cystersów w Mogile, prócz tego zbudował wiele kościołów parafialnych. Biskup świątobliwy, zmarł w czasie pobytu we Włoszech w Borgo koło Modeny; jego następca, mianowany przez papieża Andrzej z Krakowa, nie objął biskupstwa wskutek sprzeciwu Henryka Brodatego.


  • 19.Wisław z Kościelca (1229 - 1242)

    Jego rodzina pieczętowała się później herbem Zabawa (szachownica). Wybrany przez kapitułę w 1229, zatwierdzony w 1231. W rodzinnym Kościelcu koło Proszowic zbudował kościół romański. W 1234 przybyli cystersi do Ludźmierza, przeniesieni potem do Szczyrzyca, a w 1237 Henryk Brodaty osadził w Krakowie franciszkanów. Przy końcu życia Wisława Polska uległa straszliwemu najazdowi tatarskiemu (1241).


  • 20.Prandota z Białaczewa (1242 - 1266)

    z rodu Odrowążów, doprowadził do kanonizacji św. Stanisława, sprowadził do Krakowa Duchaków, powierzając im kościół św. Krzyża; odkrycie jego grobu w 1454 nasiliło jego kult w Kościele Krakowskiem (z woli kard. Oleśnickiego zaczęto spisywać jego miracula), niezatwierdzony jednak nigdy przez Stolicę Apostolską.


  • 21.Paweł z Przemankowa (1266 - 1292)

    wybrany 9 X 1266, pozostawał często w zatargach z książętami krakowskimi a przez Leszka Czarnego wtrącony do więzienia. Popierał błog. Kingę i jej klasztor starosądecki.


  • 22.Prokop z Rusi (1292 - 1295)

    Prokop z Rusi (1292 - 1295), wcześniej (od 1276) administrator archidiecezji gnieźnieńskiej; biskupem Krakowa został dzięki poparciu Przemysła II i Wacława II, któremu złożył przysięgę wierności w Pradze.


  • 23.Jan Muskata (1295 - 1320)

  • 24.Nanker (1320 - 1326)

    h. Oksza, wybrany przez kapitułę w 1320 zwołał synod, którego ustawy ogłosił 2 X 1320. Wśród nich zwraca uwagę ustanowienie w diecezji święta Bożego Ciała. Z niewyjaśnionych powodów został przeniesiony na biskupstwo wrocławskie 1 X 1326. We Wrocławiu dzielnie walczył z naporem niemczyzny. Umarł w opinii świątobliwości w Nysie 8 IV 1341, pochowany w katedrze wrocławskiej.


  • 25.Jan Grot (1326 - 1347)

    h. Rawicz, zwany błogosławionym. Mianowany przez papieża w Awinionie 1 X 1326, przystąpił do budowy prezbiterium katedry gotyckiej, ku czci swego patrona zbudował w katedrze kaplicę a także kościół św. Jana w Radłowie. Swoją wieś Biskupice nazwał Jangrotem. Dla biskupów krakowskich postarał się w Awinionie o przywilej noszenia racjonału. Umarł w Wawrzeńczycach 5 VIII 1347, pochowany w swej kaplicy w katedrze krakowskiej.


  • 26.Piotr z Falkowa zw. Szyrzyk (1347 - 1348)

    h. Doliwa, zwany "biskupem moru", gdyż po jego wyborze (1347) zjawiła się w Europie środkowej czarna zaraza. Szyrzyk wyjechał do Awinionu po zatwierdzenie papieskie, które otrzymał 12 XII 1347. Zanim wyruszył w drogę powrotną, spotkała go śmierć w Awinionie 6 VI 1348.


  • 27.Bodzanta (1348 - 1366) z Jankowa

    h. Poraj. Był towarzyszem biskupa Falkowskiego w drodze do Awinionu. Po śmierci biskupa Bodzanta został w Awinionie mianowany jego następcą 12 VI 1348. Król Kazimierz Wielki nie był zadowolony, że biskup stołecznego miasta został mianowany bez jego wiedzy. Między biskupem a królem często dochodziło do zatargów, których ofiara padł wikariusz wawelski Marcin Baryczka, utopiony na rozkaz króla w Wiśle. Bodzanta był założycielem Bodzentyna. W 1364 została poświęcona nowa gotycka katedra na Wawelu.


  • 28.Florian z Mokrska (1367 - 1380)

    h. Jelita, mianowany 16 VIII 1367. Koronatom Ludwika Węgierskiego w zastępstwie Jarosława Skotnickiego, za co otrzymał zmniejszenie podatków od dóbr kościelnych.


  • 29.Zawisza z Kurozwęk (1380 - 1382)

    wcześniej podkanclerz (1371) i kanclerz (1374) Królestwa Polskiego; został biskupem dzięki poparciu Ludwika Węgierskiego.


  • 30.Jan Radlica (1382 - 1392)

    h. Korab, lekarz króla Ludwika Węgierskiego. Erygował w Częstochowie w 1382 klasztor paulinów, przybyłych z Rudy. W 1384 przyjmował przybywającą do Krakowa Jadwigę, królową polską. Za Radlicy powstał na Kleparzu fundowany przez królowę Jadwigę w 1390 klasztor benedyktynów słowiańskich z kościołem Męki Pańskiej. Biskup zmarł 12 I 1392 i pochowany został w kaplicy Misjonarskiej za wielkim ołtarzem. Po śmierci biskupa Jana Radlicy administratorem diecezji krakowskiej był wybrany Mikołaj, dr dekretów, archidiakon lubelski.


Msze święte


Partnerzy:
Mecenas: